رژیم ضد انسانی جمهوری اسلامی که تحت فشارهای اقتصادی و سیاسی و تهدیدهای نظامی خارجی قرار دارد بدنبال آن است که دست کم از فشارهای داخلی در امان باشد.هدف رژیم این است که نشان دهد اگر خطرات بیرونی او را تهدید می کند در داخل کشور اما با مشکل امنیتی خاصی روبرو نیست. به همین دلیل نیزدر این ایام نسبت به هرگونه حرکت اعتراضی به شدیدترین و بی رحمانه ترین طریق ممکن پاسخ می دهد. شدت گیری سرکوب های کارگری اخیر در این راستاست. در این میان اما یک رخداد مهم این تصویر کاذب امنیت سالاری رژیم را به هم زده است. عملیات مخالفان رژیم در زاهدان که در روز چهارشنبه 25 بهمن انجام شد ضربه ای شوک آور برای جمهوری اسلامی بود.[1] دراین عملیات که خبر آن به طور وسیعی در سطحی جهانی منتشر شد[2] اعضای «جنبش مقاومت مردمی ایران» با حمله به قلب نیروهای سپاه پاسداران نشان دادند که می توان به حساس ترین و مهم ترین نیروهای رژیم ضربه وارد ساخت.

این عملیات سبب فروپاشی این فکر کاذب شد که شرایط طوری است که نمی توان دست به هیچ اقدامی زد. این نشان می دهد که با وجود تمامی کنترل های امنیتی و پلیسی، شکاف ها، فرصت ها و امکانات زیادی وجود دارد که می توانند مورد استفاده ی مخالفان کنش گرای رژیم قرار گیرد.

پس از این عملیات، رژیم برای روحیه دادن به نیروهای خود تلاش کرد که خبر دروغین دستگیری عوامل آنرا مطرح کند تا شاید بتواند، مانند مورد اهواز، با آوردن عده ای بیگناه به جلوی دوربین تلویزیون ها و به دارکشیدن افرادی مظلوم و ناشناس ترس و وحشت را در جامعه حاکم سازد. این باراما این نقشه ی ضد بشری به ناکامی انجامید زیرا که تنها دو روز بعد یعنی امشب جمعه27 بهمن انفجار دیگری در شهر زاهدان، که انبوهی از گله های پاسدار رژیم در آن حضور داشتند، نشان داد که باز هم می توان دردل تور امنیتی رژیم به او ضربه های کاری وارد ساخت.[3] مبارزان پس از این انفجار به حمله نظامی به مزدوران در سطح شهر زاهدان پرداختند.

این دو عملیات در شرایط کنونی از اهمیت خاصی برخوردارند؛ در موقعیتی که رژیم در وحشت از خطر بیرونی و نیز انفجارخشم یک خلق گرسنه و غارت شده در درون کشور به خود می لرزد اقداماتی از این دست می تواند دو تاثیر مشخص داشته باشد : نخست اسطوره ی کاذب ضربه ناپذیری رژیم از داخل را زیر سوال برد و دوم اینکه سبب تقویت روحیه مبارزه جویی در توده های عصیان زده شود.

بدیهی است که بروز چنین اقداماتی زمانی می تواند چاشنی یک انفجار اجتماعی عظیم شود که از چند شرط برخوردار باشد :

1- نوعی تداوم در این گونه اقدامات وجود داشته باشد، (وقفه ی زیادی میان عملیات نباشد.)

2- به صورت هدفمند پایگاه ها، مراکز و نیروهای سرکوبگر رژیم را هدف قرار دهد،

3- حالت رو به رشد و فزاینده داشته باشد،

4- به یک منطقه ی بخصوص محدود نشود و استان ها و شهرهای مختلف کشور را در برگیرد

5- این عملیات باید مراحل تاکتیکی یک استراتژی سرنگونی باشند. ارزش آنها در این است که تداوم، گسترش و سمت گیریشان به سویی باشد که یک حرکت وسیع اجتماعی برای براندازی رژیم را باعث شود.

بنظر می رسد که در شرایط کنونی استانهای سیستان و بلوچستان، خوزستان و کردستان از آمادگی لازم برای اینگونه اقدامات برخوردار باشند. چندمکانی این حرکات می تواند نیروهای امنیتی رژیم را آشفته ساخته و وحشت را میان آنها حاکم سازد. تمامی سازمان های سیاسی و نیز تشکل های خودجوش داخل کشور باید در راستای یک استراتژی تهاجمی به این مهم بپردازند و اقدام عملی را به هر نوع مخالفت دیگری ترجیح دهند.

عربده کشی های رژیم برای «تروریستی» جلوه دادن این عملیات که مصداق بارز «مبارزه با حاکمیت استبدادی» در چارچوب منشور حقوق بشر است گوش شنوایی ندارد. هیچ کس باورندارد که مقابله ی نظامی مردمی برعلیه رژیم تروریست پرور جمهوری اسلامی عملی «تروریستی» محسوب شود. مقاومت مسلحانه در مقابل رژيمی که شهروندان خود را اعدام و کشتار می کند مشروع ترین نوع مبارزه ای است که می توان تصور کرد.

نباید فراموش کرد که پس از بیست و هشت سال که از حاکمیت رژیم تروریست و آدمکش جمهوری اسلامی می گذرد این نکته بر افراد و تشکل های واقع بین آشکار شده است که جز با زبان قهر نمی توان با این رژیم سخن گفت و هر گونه توهمی در باره ی امکان تغییرآفرینی از مسیرهای مسالمت آمیز تنها به بقای جمهوری اسلامی این دشمن ایرانیان یاری می رساند. با این نتیجه گیری بدیهی باید در پی آن بود که این خشم انباشته شده نزد طبقات محروم جامعه را تنها با مبارزه مسلحانه ی هدفمند می توان فعال ساخت. رهایی جامعه ی ایران از سلطه طبقاتی – مافیایی رژيم جز با یک نبرد قهر آمیز توده ای ممکن نیست.